Baha Uygar Mitat

Zamanla alışıyor insan,

Yeşillere bürünüp de bir tarafını satanlara,
Alışıyor insan karşısındakinin yüzüne tükürmeyi istemeye,
Alışıyor gerçekten, yeşiller içinde cambazlık yapanlara,
Alışmasa da alıştırılıyor, kırmızıyı bile yeşile boyamaya çalışanlara…

Zamanla alışıyor insan,

En kötüsü ya alışmak,
Alışılanı bozan bir Atanın oğulları olarak,
Alışıyor ama insan, yeşille göz boyayıp, yeşilleri cebe indirenlere,
Yeşili yeşille bültenle aramalı derler ya, yeşilden bi haber olanlar bile yeşil dersi vermeye başlamış, ona bile alışıyor insan…

Kendini satan şerefsizleri görmeye alışıyor insan,
Farkında olmayanı da var tabi, kırmızıyı yeşil diye yutturan tüccara da alışıyor,
Kaşarlanmış insanlar görmeye alıştırıyor hayat,
Kaşarı akan şerefsizleri göstermeye de başladı mı, deyme keyfine…

Seni, senin düşüncenle öpüyolar, ama alışırsın…
Senin en hassas noktalarını bulurlar, oradan başlarlar alıştırmaya,
Sığınırsın son çare yaradanına, sığınırsın ama alışmışsındır…
Güzel yalanları, yalan dolan ticaretlerine alışmışsındır, alıştırmışlardır yeşil üzerinde uyutmaya seni…